środa, 9 stycznia 2013

FASOLA Z CHORIZO NA OSTRO NA GRILLOWANYCH CHLEBKACH

Zima znowu daje o sobie znać. Nie czas jeszcze na lekkie sałaty ,tarty i quiche, chociaż bardzo by się chciało. Organizm domaga się konkretów. A jednak, nie mogę sobie pozwalać na kaloryczne potrawy; wiosna się zbliża, a z nią moje plany biegowe. Już myślę o kwietniu, o tym, żeby być w pełnej formie, a nie zmagać się ze zbędnymi kilogramami.
Pogodzenie jednego z drugim nie jest łatwe.
Wymyśliłam pikantną potrawę na minimalistycznym, najprostszym z możliwych, węglowodanowym podłożu.








FASOLA Z CHORIZO NA OSTRO NA GRILLOWANYCH CHLEBKACH

Fasola:

2 puszki czerwonej fasoli
2 łyżki oliwy z pierwszego tłoczenia
1 duża cebula, pokrojona w drobną kostkę
1 czerwona cebula, pokrojona w cienkie plasterki
3 ząbki czosnku, rozgniecione w prasce
1 puszka pomidorów bez skórki
kawałek kiełbasy chorizo, pokrojonej w plasterki i podsmażonej na osobnej patelni
1 łyżeczka mielonego kminu rzymskiego 
2 łyżeczki brązowego cukru
sól, najlepiej morska
świeżo zmielony pieprz
sok z 1 limonki
garść pietruszki, posiekanej
chili w płatkach
100g sera feta





Grillowany chlebek ( kliknij ):






Ten chlebek robiłam już wcześniej; sprawdził się doskonale i dlatego postanowiłam wrócić do tego przepisu. Wystarczy kliknąć i zobaczyć przepis , który jest we wpisie z 30 listopada.





Jak zrobiłam fasolę:

1.    Na patelni rozgrzałam oliwę. Wrzuciłam cebulę i smażyłam ją, cały czas mieszając, przez 4-5 minuty, aż była zupełnie miękka. Wtedy dodałam przeciśnięty przez praskę czosnek i kmin rzymski. Smażyłam przez minutę mieszając i uważając, żeby czosnek się nie przypalił.

2.   Do podsmażonej cebuli dodałam pomidory z puszki pokrojone w kawałki, cukier i sos pomidorowy (ten z puszki). Zwiększyłam ogień, doprowadziłam całość do zagotowania, a potem na średnim ogniu gotowałam przez około 15 minut, aż zredukowałam, czyli zagęściłam sos.

3.   Dodałam podsmażoną kiełbasę chorizo, wymieszałam. Doprawiłam solą i dużą ilością pieprzu, żeby fasola była bardzo pikantna. Na końcu dodałam sok z limonki.


  



4.   Upieczone chlebki położyłam na rozgrzanej patelni z odrobiną oliwy, na nich ułożyłam fasolę, posypałam wierzch pokruszoną fetą i podpiekałam. Można to zrobić w piekarniku, ale z mojego doświadczenia chlebki robią się za twarde i za suche.






Przed podaniem całość posypałam pietruszką i położyłam na nich plasterki czerwonej cebuli. Do chlebków najlepsza jest sałata z dobrym sosem vinaigrette. 











wtorek, 8 stycznia 2013

MUFFINY Z SELEREM I CHEDDAREM

Czas pędzi jak szalony! Święta dały złudzenie lekkiego zwolnienia, możliwości delektowania się chwilą, ale rzeczywistość jest nieubłagana. Powrót do rutyny okazał się trudniejszy, niż się spodziewałam; zaległości mnóstwo, nerwowo staram się łatać dziury, ale kulinaria mają pierwszeństwo.
Po okresie objadania się, nie ma co się oszukiwać, wszyscy chyba to robimy, szukam potraw lekkich, zdrowych, mniej kalorycznych, ale doskonałych.
Moim pomysłem są muffiny wytrawne z ograniczoną ilością mąki, a to dzięki użyciu selera. Takie babeczki są świetne na śniadanie na słono, ale również jako przekąska do wina czy piwa.






MUFFINY Z SELEREM I CHEDDAREM

Składniki:

230g mąki pszennej
2 łyżeczki proszku do pieczenia
80 - 90ml maślanki
2 jajka, roztrzepane
80 - 100g masła, miękkiego albo roztopionego i ostudzonego
pół dużego selera, startego na tarce o grubych oczkach
50g sera Cheddar, albo innego sera o ostrym, wyrazistym smaku, startego na tarce o grubych oczkach
sól morska 
pieprz
garść orzechów włoskich, rozdrobnionych na grube kawałki





Jak zrobiłam:

1.   Do dużej miski wsypałam mąkę, 1 1/2 łyżeczki soli i proszek do pieczenia. Wymieszałam dokładnie. Przypraw można użyć więcej, albo mniej, wszystko zależy od upodobań. 

2.   W drugiej misce połączyłam maślankę, roztopione masło i jajka. Dodałam suche składniki i wymieszałam, żeby masa miała w miarę jednolitą konsystencję.

3.   Na końcu wsypałam seler i ser, i łyżką rozprowadziłam je równomiernie w całej masie. Dosypałam około 1 1/2 łyżeczki świeżo zmielonego pieprzu, a potem dodałam rozdrobnione orzechy. Wszystko dokładnie wymieszałam.


   


4.   Piekarnik rozgrzałam do 190'C. Otwory w formie do pieczenia muffinek wyłożyłam paierowymi papilotami. 

5.   Masę rozdzieliłam do 12 foremek i blaszkę wstawiłam do nagrzanego piekarnika. Piekłam przez około 20 - 25 minut, aż były zarumienione.






Doskonałe są gorące, prosto z pieca, ale następnego dnia można je podgrzać w piekarniku i będą równie dobre.
Przed pieczeniem wierzch posypałam lekko serem, który się stopił i świetnie smakował, kiedy babeczki były ciepłe. Niestety następnego dnia był już twardy, lepiej chyba posypać wierzch startym serem po upieczeniu.







 Na moich zdjęciach nie widać orzechów; pojawiły się w drugiej partii muffinów, która niestety nie została już sfotografowana. Orzechy świetnie pasują do selera i koniecznie trzeba ich użyć. 







niedziela, 6 stycznia 2013

pierożki z szynką dojrzewającą i serem

Bardzo lubię  święto Trzech Króli. Lubię orszaki, postaci Trzech Mędrców, zapach kadzidła. Szkoda, że dzień mija osnuty szarymi, ciężkimi  i deszczowymi chmurami.
Ale co tam pogoda, ja osiągnęłam dzisiaj sukces kulinarny, i nawet pogoda i to, że nie wyszłam biegać, bo nie lubię w deszczu, nie zepsuło mi dobrego humoru i poczucia satysfakcji.
Bardzo lubię robić pierogi, pierożki, pizze, czy makarony. Lubię, kiedy mąka po dodaniu wody czy oliwy, no i czasami jajek, w krótkim czasie zamienia się w doskonałe, najlepsze produkty. Za to kocham kuchnię włoską cuisine; wyczarowuje się tam cuda z mąki, a po dodaniu warzyw, sera, czy mięsa, potrawy stanowiące klasykę w każdej kuchni.
Ja dzisiaj wyczarowałam pierożki, a właściwie ravioli, na włoski sposób, bo takie ciasto w końcu udało mi się zrobić bardzo dobrze, od początku do końca.
Ciasto robi się według ustalonych proporcji, czyli na każde 100g mąki daje się jedno jajko i jedną łyżkę oliwy.
Pięknie żółty kolor uzyskuje się dzięki dodaniu kurkumy.
A nadzienie ravioli, czy tortellini, to kwestia pomysłu i upodobań.







PIEROŻKI Z SZYNKĄ DOJRZEWAJĄCĄ I SEREM

Skladniki:
ciasto:

300- 330g mąki, najlepiej oo, ja użyłam włoskiej mąki do robienia pasty ( do kupienia w supermarketach )
3 duże jajka
3 łyżki oliwy
1/2 łyżeczki kurkumy

Ilości można dowolnie powiększać albo pomniejszać. Ta wystarczyła na około 25 pierożków, średniej wielkości.




nadzienie:

400g białego sera śmietankowego
kawałek szynki dojrzewającej
1 cebula, pokrojona w drobniutką kostkę
2 łyżki oliwy, do smażenia i gotowania
sól, pieprz
natka pietruszki drobno posiekana
chili w płatkach do posypania





Jak zrobiłam:
ciasto:

1.   Oliwę wymieszałam z jajkami. Do mąki wsypałam kurkumę i wymieszałam. Połączyłam mokre i suche składniki i wyrobiłam gładkie, elastyczne ciasto. Można je podsypywać mąką, jeżeli jest za mokre, albo, jeżeli za suche, a takie było moje, dodać odrobinę wody.

2.   Ciasto owinęłam w folię i włożyłam do lodówki na godzinę (można na krócej).

3.   Po tym czasie wyjęłam, jeszcze raz szybko wyrobiłam i małe części ciasta rozwałkowałam na cieniutkie placki. W każdym placku wycięłam kółka. 


     


nadzienie:

1.   Cebulę podsmażyłam na patelni na oliwie, dodałam pokrojoną w kostkę szynkę dojrzewającą; można zastąpić ją chudym boczkiem.

2.   Kiedy wszystko było dobrze wysmażone, wrzuciłam biały ser i mikserem połączyłam na gładką masę, dolewając odrobinę oliwy, żeby masa nie była sucha. Doprawiłam solą i pieprzem, a na końcu dodałam posiekaną natkę pietruszki.

3.  Włożyłam na 15 minut do lodówki, żeby masa była sztywniejsza i lepsza do nadziewania pierożków.



  
Pierożki:

W dużym garnku zagotowałam wodę z odrobiną soli i łyżką oliwy. Na środek krążków nakładałam sporą łyżeczkę nadzienia i zlepiałam brzegi, jak w klasycznych pierożkach. Do gotującej wody wrzucałam pierożki porcjami, po kilka na raz, a po wypłynięciu gotowałam przez około 3 minuty. Łyżką cedzakową wyjmowałam je na duży talerz.





Posypałam pietruszką i chili w płatkach. Można je jeść z oliwą i posypane Parmezanem albo Grana Padano, można też dodać jogurt grecki.





Skład nadzienia można zmieniać, a zamiast białego sera można użyć serka Ricotta. 
Ktoś kiedyś pytał, co zrobić, żeby pierożki po wyjęciu z wody się nie sklejały; wystarczy dodać łyżkę oliwy do gotującej wody, a pierożki będą śliskie i z pewnością się nie skleją. Nie ma niczego bardziej irytującego, niż rozrywanie ugotowanych pierogów.




sobota, 5 stycznia 2013

5 January 2013

Zima to najlepszy czas na przetwory cytrusowe, a tych owoców, tanich i dorodnych, wszędzie dookoła mnóstwo.
We Francji konfitura, czy marmolada z pomarańczy jest bardzo niemal obowiązkowa do porannej kawy i croissanta. W Anglii do śniadania kontynentalnego też z pewnością podadzą marmoladę pomarańczową.
A ja, w okresie świątecznym nagromadziłam takie ilości cytrusów, że nie sposób było je zjeść. Do tego, upieczona wcześniej chałka kusiła, ale brakowało mi do niej właściwego wykończenia.
No i, oglądając nowości na różnych blogach, trafiłam u Pistachio na przepis na konfiturę z pomarańczy.
Ogrom zapasów czekających na pomysł na nie i prostota przepisu zachęciły mnie do działania w kuchni, a efekt przeszedł moje oczekiwania.
Najlepsza jest konfitura z gorzkich pomarańczy; miałam takie mnóstwo zwykłych, które chciałam wykorzystać, że poprzestałam na tej najzwyklejszej odmianie, ale i tak wszystko udało się doskonale.






KONFITURA Z POMARAŃCZY

Składniki:

4 duże pomarańcze (mogą być gorzkie, czy czerwone, ja użyłam zwykłych)
1 limonka, sok i starta na tarce o drobniutkich oczkach skórka
około 900 - 1000g cukru
3-4 łyżeczki campari albo cointreau (opcjonalnie, ja nie użyłam)





Jak zrobiłam:

1.   Pomarańcze dokładnie umyłam i odcięłam końce (czapeczki). Pokroiłam w cieniutkie plasterki, razem ze skórką (można zetrzeć na szatkownicy, muszą być cieniutkie; ja się bardziej postaram następnym razem).
Plasterki podzieliłam na szóstki (każdy na pół, a potem na 3 części). Przełożyłam do dużej miski i zalałam 1200ml wody na 12 godzin.

2.   Po tym czasie, przełożyłam do garnka, razem z wodą, i zagotowałam, a potem gotowałam przez około 40 minut. Skórki owoców muszą być zupełnie miękkie.

3.   Dodałam sok i skórkę z limonki i wymieszałam dokładnie.

4.   Teraz czas na cukier. Zmierzyłam z grubsza objętość masy pomarańczowej i na każdy kubek objętości wsypałam kubek cukru. Na małym ogniu podgrzałam, cały czas mieszając, aż cukier się rozpuścił.







Zwiększyłam ogień i na dość dużym ogniu smażyłam przez około 40 minut, aż woda odparowała, a konfitura się zagęściła. Alkohol powinien być dodany w tym momencie, całość zamieszana i odstawiona na 5 minut. Ja po prostu wyłączyłam ogień i odstawiłam na parę minut, bez dodania alkoholu.






5.   Słoiki wyparzyłam i włożyłam do nich konfiturę, natychmiast dokładnie je zamknęłam. Z 4 dużych pomarańczy uzyskałam 4 spore słoiki.




Słoiki z konfiturą powinno się przechowywać w ciemnym miejscu. Nie będę chyba musiała się martwić o to jak i gdzie je przechować, bo pierwszy słoik jest już prawie zjedzony. 

Dwa ostatnie słoiki napełniałam następnego dnia, bo musiałam je zdobyć. Zanim przełożyłam do nich konfiturę, zagotowałam ją jeszcze raz i podgrzewałam przez chwilę. I ta partia jest najlepsza, bardziej gęsta i ciemniejsza.
MOJA RADA: po ostatnich 40 minutach smażenia, zostawcie ją do następnego dnia, przesmażcie jeszcze raz, przez moment i dopiero wkładajcie do słoików.



czwartek, 3 stycznia 2013

3 January 2013

Widok i aura za oknem zupełnie nie wskazują na styczeń. Wszystkie atrakcje świąt zimowych mamy za sobą, pogoda nastraja raczej smętnie, a więc trzeba sobie nastrój poprawić.
A na to najlepsza jest czekolada. Z pewnością zadziała, pod warunkiem, że humoru nie zepsuły dodatkowe poświąteczne kilogramy.
Nie żeby sobie odmawiać, ale poprawiać nastrój umiarkowanie, nie przesadzając z ilością.
Zawsze można pójść pobiegać, albo poćwiczyć na siłowni.

A ja nosiłam się z zamiarem zrobienia tej tarty od dawna.
Smaki są najprostsze z możliwych, można delektować się niezakłóconym żadnymi przyprawami, czy zbędnymi dodatkami smakiem czekolady na maślano kruchym spodzie.






TARTA Z CZEKOLADĄ

Składniki:
spód do tarty:

220g mąki
75g cukru pudru
150g masła zimnego, pokrojonego w kostkę
1 jajko
1 żółtko
szczypta soli

czekoladowe nadzienie:

500g mlecznej czekolady
350g śmietanki 18%
100ml mleka 
3 jajka






Jak zrobiłam:
spód:

1.   Mąkę połączyłam z masłem szczypiąc składniki palcami, aż uzyskałam masę o kaszkowatej konsystencji.

2.   Dodałam jajko, a potem żółtko, szybko wyrobiłam, nie robiąc tego zbyt dokładnie; ciasto nie powinno być zbyt ogrzane ani gładkie. Owinęłam w folię i włożyłam na godzinę do lodówki.

3.   24 centymetrową formę do tarty wysmarowałam masłem. Ciasto rozwałkowałam na placek o średnicy większej niż średnica formy i na wałku przeniosłam je do niej, a potem dokładnie wylepiłam spód naczynia. Widelcem docisnęłam brzegi, muszą dobrze przylegać, a nadmiar ciasta na brzegach obcięłam nożyczkami, zostawiając mały margines; ciasto trochę się skurczy podczas pieczenia. Spód nakłułam widelcem w kilku miejscach. Formę włożyłam do lodówki na 10 minut, a potem podpiekłam przez 15 minut, aż ciasto było złociste. Potem wystudziłam.





czekoladowe nadzienie:

1.   Mleko połączyłam ze śmietanką i zagotowałam. Wrzuciłam połamaną na duże kawałki czekoladę i mieszając energicznie rozpuściłam ją dokładnie.

2.   W drugiej misce roztrzepałam jajka. Wlewałam stopniowo do masy czekoladowej, cały czas mieszając. Tak przygotowaną masę wylałam na wystudzony spód.

3.   Piekarnik rozgrzałam do 140'C i wstawiłam tartę. Piekłam przez około 50 minut, aż masa się zestaliła, ale przy przechylaniu formy, lekko się ruszała. Kiedy wystygnie, będzie zupełnie sztywna.





UWAGA:

1.   Użyłam mlecznej czekolady, bo chciałam wykorzystać czekoladowe gwiazdorki, których nikt nie chciał zjeść, ale uważam, że lepsza byłaby gorzka.
2.   Żeby spód do tarty się nie skurczył, powinno się na niego wysypać suchy groch albo fasolę na czas pieczenia, czyli go obciążyć. Potem to obciążenie wyrzucamy.
3.   Użyłam formy 24cm ale spód był trochę za gruby, według mnie forma powinna mieć 27cm, ale wtedy ciasto trzeba dobrze i cienko rozwałkować. Nadzienia spokojnie wystarczy nawet na większa powierzchnię tarty.





Wydaje się, że czekolady w przepisie jest bardzo dużo. Jednak tarta jest całkiem spora i ta ilość rozkłada się na duże ciasto. Poza tym, nie je się jej w dużych ilościach, jest bardzo sycąca, a mały trójkąt doskonale wystarcza do filiżanki kawy.  










 

  

wtorek, 1 stycznia 2013

1 January 2013

Wczoraj, 31go grudnia, co roku w moim mieście odbywał się Bieg Sylwestrowy, impreza, w której wielokrotnie brałam udział, i która wcześniej, zgodnie z nazwą, odbywała się w dzień Sylwestra. Przygotowywałam się do tego biegu od kilkunastu tygodni, a w sobotę, 29go grudnia, postanowiłam się zarejestrować. Jakie było moje zdumienie, kiedy na stronie organizatora biegu wyczytałam, że start do biegu właśnie miał miejsce.... Zdumienie, rozczarowanie i złość, to właśnie czułam. Tylko po co nazywać ten bieg sylwestrowym? I dlaczego w innych miastach odbywał się, zgodnie z logiczną konsekwencją tego wydarzenia, w poniedziałek 31go grudnia? 

Napisałam dzisiejszą datę i się zadumałam.
Nie lubię podsumowań, postanowień, wspomnień, dlatego nie będzie u mnie wspominek i oglądania się za siebie. Myślę o tym, co przede mną, co chcę zrobić i dokąd dojść w tym roku, który wierzę, będzie dobry, bardzo dobry.
A co do planów, to owszem, mam, całkiem ambitne i będące nie lada wyzwaniem. A moje postanowienie noworoczne to myśleć pozytywnie i działać, nie zważając na potknięcia, które są nieuchronne.

Jakiś czas temu piekłam chałkę. A okazała i świeżutka challah na ostatnie świąteczne śniadanie to doskonały pomysł. Postawiłam sobie jednak poprzeczkę wyżej. Moją ostatnią 'uplotłam' z 3 pasm, czyli wałeczków, w formie warkocza, a tym razem postanowiłam rozgryźć plecenie z 4 części i w dodatku w formie okrągłego chlebka. Tu moje skromne umiejętności quasi fryzjerskie nie wystarczyły. Posłużyłam się ilustracjami z książki Deb Perelman, z której to również przepis na tę chałkę pochodzi.



 


Plecenie nie było łatwe, a kiedy się z nim uporałam, półkula o misternej konstrukcji wyglądała imponująco. Niestety, nie przestawała rosnąć, w piecu również, i precyzyjne sploty trochę zaczęły tracić na wyrazistości. Koniec końców, tak się przedstawiała po upieczeniu, myślę, że nie najgorzej. Smak chałki jest kombinacją smaków oliwy i miodu. Dzięki oliwie i soli, chałka jest bardzo dobra i z konfiturą, i z wytrawnymi dodatkami.


CHALLAH Z OLIWĄ I SOLĄ

Składniki:

7g suchych drożdży
1/4 kubka plus 1 łyżka miodu
1/3 kubka plus odrobina więcej, do wysmarowania miski oliwy extra virgin
2 jajka
11/2 łyżeczki zwykłej soli, albo 2 łyżeczki soli morskiej
4 kubki (500g) mąki pszennej





Jak zrobiłam:

1.    Rozpuściłam 1 łyżkę miodu w 2/3 kubka ciepłej wody, wsypałam suche drożdże i dobrze wymieszałam. Odstawiłam na bok na kilka minut, aż drożdże zaczęły pracować, a na wierzchu kubka pojawiła się piana.

2.   Do dużej miski wlałam roztwór drożdży, oliwę, drugą porcję miodu i jajka. Wymieszałam, a potem dodałam mąkę z solą. Wyrabiałam przez około 5 minut. Ciasto powinno być delikatne, a jeżeli jest zbyt kleiste, trzeba dodać troszkę mąki, ale pozostawić je mokre.

3.   Czystą miskę wysmarowałam oliwą i przełożyłam do niej ciasto, uformowane w kulę. Przykryłam ściereczką i odstawiłam w ciepłe miejsce, żeby podwoiło objętość; zajęło to około 11/2 godziny.



   


4.   Kiedy ciasto wyrosło, wyjęłam na stolnicę posypaną mąką i przystąpiłam do plecenia chleba. Podzieliłam ciasto na 4 części, z których uformowałam wałeczki o takiej samej długości. Podążając za ilustracjami w książce, przeplatałam je, a na końcu uformowałam kulę.






Niestety nie udało mi się zrobić zdjęć na poszczególnych etapach plecenia, ponieważ ciasto jest bardzo delikatne i w ciepłej kuchni, kiedy procedura się przeciągała, zaczynało tracić na sprężystości.
Plecenie jest doskonale pokazane w Wikipedii, a więc można ją wykorzystać, albo po prostu upleść chałkę w formie warkocza, dzieląc ciasto na trzy części.



 
Challah jadłam z konfiturą z moreli. Jest bardzo dobra pokrojona na kawałki, które można podpiec w tosterze. Wtedy masło przyjemnie się roztapia na powierzchni, a konfitura smakuje jeszcze lepiej.





Dzisiaj, z myślą o chałce, będę smażyć konfiturę z pomarańczy. A część chlebka wykorzystam do zrobienia crostini z serem, plasterkami mięsa z kurczaka, z szynką wędzoną i konfiturą; challah jest doskonała w połączeniu z tymi wszystkimi smakami.